یادی از روزهای آبگیری و نقش میراب‌‌ها

هنگامی که آب از رودخانه یا موتور آب وارد جوی اصلی می‌شد میراب، این آب را دنبال می‌کرد تا وارد خیابان فرعی و سپس وارد کوچه‌ها شود. چون جوب‌ها خاکی بود و آب هم گل آلود، ابتدا وارد آب‌انبارها نمی‌شد بلکه اول باغچه‌داران در خانه‌ها آبگیری می‌کردند بعد حوض‌های بزرگشان‌ را و بعد در گنگ‌ها (ورودی آب به منازل) را می‌بستند تا دیگری و دیگری به همین ترتیب تا آب کم‌کم صاف‌تر و صاف‌تر می‌شد.

آب انبار مسجد سلماسی قم. عکس از مهیار موسوی
آب انبار مسجد سلماسی قم. عکس از مهیار موسوی

سپس آب‌انبار بزرگی که داخل محل بود توسط میراب آبگیری می‌شد و بعد خانه‌هایی که آب‌انبار یا منبع داشتند.
این آب رسانی‌ها و آبگیری‌ها حواشی هم داشت.
برخی مواقع گردن فرازترها آب را می‌خواستند که زودتر بگیرند که ممکن بود دعواها بپا شود و ….
هرخانه‌ای به فراخور دارایی و میزان آبی که می‌گرفت به جوب‌پا (میراب) پولی را می‌پرداخت. برخی هم پولی نمی‌دادند. گاهی پول آب‌انباردارها را دیگری حساب می‌کرد؛ چون آب خوردنشان از همان خانه‌ها بود. احترام بزرگ‌ترها راهم فراموش نمی‌کردند.
بچه‌ها هم از این فرصت برای آب بازی و آب پاشی به زمین‌های خاکی و دیوارهای کاهگلی که بوی خوبی داشت، استفاده می‌کردند.
چه صفایی داشت. یاد اون روزگاران بخیر!
محمد قاضی
عکس از : مهیار موسوی

مهیار موسوی
سید‌محمد موسوی (مهیار موسوی) - کارشناس مترجمی زبان انگلیسی و کارشناس ارشد رشته علم اطلاعات و دانش‌شناسی

اشتراک گذاری:

به اشتراک گذاری بر روی print
به اشتراک گذاری بر روی email
به اشتراک گذاری بر روی facebook
به اشتراک گذاری بر روی twitter
به اشتراک گذاری بر روی whatsapp
به اشتراک گذاری بر روی telegram
0 دیدگاهبستن دیدگاه‌ ها

ارسال دیدگاه

عضویت در خبرنامه

آخرین پست ها و مقالات را در ایمیل خود دریافت کنید

ما قول می دهیم که اسپم ارسال نشود :)